عصر ِ مرا
در منحني‌ تازيانه به نيش‌خط ِ رنج;
هم‌سايه‌ی مرا
بيگانه با اميد و خدا;
و حرمت ِ ما را
که به دينار و درم برکشيده‌اند و فروخته.
□

تمامي‌ِ الفاظ ِ جهان را در اختيار داشتيم و

آن نگفتيم
	که به کار آيد

چرا که تنها يک سخن
	يک سخن در ميانه نبود:

ــ آزادی!

ما نگفتيم
تو تصويرش کن!
                                       احمد شاملو