زندگی

این روزا زیاد از صدام حرف می زنن مخصوصا دوره ی کودکیش ، از فقر زندگیش و نامشروع بودنش تا بد دهنی

های نا پدریش نسبت به مادرش و خود صدام.

از احساس حقارت کودکیش تا احساس بزرگمنشی دوران میانسالیش ، از سنگدلیش نسبت به آدمها .

اگه کسی یکمی از روانشناسی شخصیت خبر داشته باشه می دونه که دوران کودکی مهمترین دوران زندگی

آدمه .

اگه یه آدمی توی بچگیش طعم محبتو نچشه  به نظرتون می تونه محبت کنه ؟؟

به نظر من ،ما تو بچگی یاد می گیرم و بقیه ی عمرمونو عمل می کنیم ، البته منکر یادگیریهای جدید نیستم ولی

بعضی چیزها مثل محبت تا حسشون نکنی نمی تونی به دیگران هدیش کنی.

با خودم فکر می کنم چرا بعضی آدما از درک بعضی حسای قشنگ محرومند .

آره قبول دارم این سرنوشت ماهاست و نمی شه کاریش کرد ؟؟

اما فکر میکنید واقعا یک با یک برابره ؟؟؟