دوره ی لیسانس یه همکلاسی خوش ذوق داشتیم که برای هر مناسبتی مطلب جالب و در خور تفکر
برای کلاس نطق می کرد. روز جشن فارغ التحصیلی هم متن خیلی جالب و قابل تاملی خوند.
خلاصه ی حرف اونروزش یه جمله ی خیلی کوتاه بود.
" روز اول که وارد دانشگاه شدیم فکر می کردیم قراره تو این مدت کلی عوض بشیم، اما حالا که روز آخره
فرق چندانی نکردیم. همان بودیم که هستیم "
اینکه تحصیلات تو شخصیت ما چقدر تاثیر داره جای بحث نداره. اما شخصیت هر انسان مدتها پیش
تشکیل می شه و این که انتظار داشته باشیم فردی با ۴ یا ۶ سال درس خوندن دارای شخصیت
کاملتری باشه برای من جای سواله! هر چند امر محالی نیست و شدنیه.
من فکر می کنم بیشتر آدمایی که با سرعت دارن نردبان تحصیلاتو طی می کنن اصلا متوجه خودشون
نیستن! شاید تحصیلات برای خیلی ها مثل یه عادت دوست داشتنی شده!
گرچه وقتی بچه بودم، فکر می کردم تحصیلات یه رابطه ی خطی با انسانیت داره اما هر چه زمان می
گذره با نهایت تاسف این رابطه رو یه منحنی می بینم!